Guð gaf mér mann eftir að þessi 50 orða örsaga var samin

Rif úr síðu minni

Mig vantar rjóðan mann sem segir kinnroðalaust sögur úr fornum bókum. Spilar á harmoníku fyrir hrútana og dansar af mér skóna undir hlöðuvegnum. Grætur yfir dauðu flugunum á mykjuhaugnum og óförum Helgu fögru. Ég tek rif úr síðu minni, sveifla því eins og slöngu og hrópa: ,,Guð, gefðu mér mann!"

(og teljið nú!!)

Í kjarna mannkynsins eru bústnar konur og tannlausir karlar

Í gegnum aldirnar hefur ekkert breyst, þrátt fyrir iðnbyltinguna, sjálfstæði, stríð og uppskerubresti. Bústnar konur hafa alltaf ruggað sér eins í lendunum og tannlausir karlar snýtt sér af krafti. Sá hlymur ómar um aldir.

Þegar ég les skáldverk

býð á höfundinum sæti í sófanum, býð honum kaffi sem hann afþakkar af kurteisi (svo ég slepp við að setja bolla á borð fyrir gest sem aðrir sjá ekki) og síðan ræði ég málin við skáldið um verkið, um setningar, samhengi orðanna og dálæti mitt á lífleika persónanna. Og skáldið er ekkert nema eyru þar sem ég tala í stuðluðum stökum og lausbundnum rímum.

Fúga í c-moll

Einu sinni dreymdi mig um að leggjast yfir formgerð fúgunnar og skrifa síðan sögu í sama stíl. Margradda söng sem skiptist á stefjum. En ég lét þar við sitja, að detta þetta í hug.
Hvenær ætli einhverjum detti í hug að semja blogg-tónverk með því að taka upp á band upplestur af þúsundum bloggsíðna á öllum heimsins tungum og spila síðan allt kraðakið þar sem hömrun á lyklaborð slær taktinn. Yrði gott sýnishorn af nútímanum: gargandi geðveiki!

Leynibloggarinn!!

Ég hef ekki sagt neinum frá þessu bloggi mínu. Fer samt annars lagið inn á síðuna til að athuga hvort einhver hafi gert athugasemdir við orð mín. Eins og ég leiti að staðfestingu á því að einhver lesi þetta, eða að enginn lesi þetta. Kann ekki að setja upp teljara - kann bara að pikka á lyklaborð. Í hvert sinn sem ég set inn færslu hugsa ég ,,Hana hér, nú skrifa ég á hverjum degi, því ekki nennir fólk að lesa færslulausa síðu, gamlar fréttir" og síðan hraðspólar klukkan og ég ranka aftur við mér mörgum vikum síðar. Var að hugsa um að dæla inn gömlum prósum og brotum úr örsögum (örbrotum).

Þokumóða við ströndina

Það var þokumóða við ströndina þegar hann gekk frá sjoppunni í verbúðina. Sjávarmistur við landganginn þegar hann færði töskuna frá þreyttu höndinni yfir á þá sprækari. Og svo aftur til baka. Það sem átti að vera ein vertíð í litlu þorpi, eitt ævintýri áður en landshlutaflakk hæfist, varð að fimmtíu árum í þessu þorpi. Súlka, eiginkona, barn, hús og grafa. Fimmtíu ár af vinnu, með fjallið yfir sé og þokumóðu í nösunum, á stöku stað.
Þetta vissi hann ekki þegar hann gekk yfir í verbúðina og hugsaði að nú þyrfti hann að venjast því að hafa fjall austan megin við sig, ekki vestan, og haf vestan megin við sig, ekki austan. Og þokumóðan minnti á heimaslóðir en seinna, fimmtíu árum síðar, vissi hann sem er: þoka er óalgeng í þessum landshluta.

,,Mál er að mæla"

Það sagði beljan í smásögu Þórarins Eldjárns þegar sögumaðurinn lá með upptökutæki í fjósinu. En þessi færsla á ekki að fjalla um beljur og þaðan af síður um fjós og aðra fnykstaði. Hún á að fjalla um kaffi og súkkulaði. Þau eru hjón sem halda mér gangandi yfir daginn í vinnunni, hvetja mig til dáða yfir pappírum um uppfinningar á sviði lífrænnar efnafræði og öðru undri. Gefa mér klapp á bakið yfir tölvunni og koma málstöðvunum í gang þegar ringlaði uppfinningarmenn mæta til mín inn á gafl. Fá fæturna til að ganga frá tölvunni að prentaranum og frá prentaranum að ljósritunarvélinni. Og aftur til baka. Kaffi er uppfinning allra tíma. Kaffi keyrir hagkerfið. Kaffi er bensín fyrir svefndrukkna. Súkkulaði linar þjáningar heimsins.

Þrjóska fram í rauðan dauðann

Jæja best að halda áfram að tala við daufdumban heiminn - öskra inn í þögnina í logninu en það heyrir enginn í mér því allir eru staddir í hávaðaroki sem ýlfrar fyrir eyrum þeirra. Sé að þessi bloggheimur er flókinn - sumir maka krókinn á því að vitna í aðra bloggara (sem elska sjálfir að í þá sé vitnað og lesa því slík blogg) og út um allt eru blogg um önnur blogg. Tilvísanakerfi þar sem maður upphefur sjálfan sig (og aðra í leiðinni) með því að vitna í mæta menn (karlmenn eru sérstaklega góðir í þessu, þ.e. að vitna í hverja aðra) og þar með opinbera eigin kúlheit.
Er gremja í orðum mínum? Má vera, þá er best að renna fyrir trantinn og halda í háttinn. Góða nótt! Megirðu eiga góðar hlymfarir í nótt.

Hlymur var einn í heiminum!!

Úff ég kann ekkert á þetta bloggbull. Kann ekki að finna önnur blogg, kann ekki að leita eftir nöfnum eða innihaldi eða nokkru gagnlegu. Mér finnst ég ein í heiminum. Búin að stofna síðu sem enginn veit af og enginn les - eins og ég standi í mannþröng í miðri borg og það sér mig enginn og heyrir enginn hvað ég segi. Sama þó ég segi fallegustu orð sem til eru, með klámkjaft eða dómsdagsorð á vörunum þá sér mig enginn. Því ég er ósýnileg. Hlymur sem heyrist ekki.
Er þetta kannski hámark sjálfshyggjunnar - að tala við sjálfan sig fyrir framan alheiminn í þeirri öruggu trú að enginn heyri - ég get alveg eins dáðst að spegilmynd minni og ekki samkjaftað við gyðjuna hinum megin!

Útgáfudraumar

Jæja þá halda draumarnir áfram að herja á mann - súrrealískir og fjarstæðukenndir eins og draumum er einum lagið. Mig langar að gefa út litla bók í sumar eða haust - helst í sumar svo ég drukkni ekki í flóðinu. Er með handrit sem er langt komið en þarf að snurfusa heilmikið - þarf bara að gefa mér tíma í snurfus (ekki bloggbull). Kemur í ljós hvort buddan eða bankinn fjármagni þetta eða hvort ég gugni á endasprettinum!!

Það er nýr hlymur í skrokknum

Ef skrokkurinn er bloggheimurinn þá er nýr hlymur kominn fram!! Það þarf ekki að fara í grafgötur með það mikið lengur hlymur þýðir hljómur.
Búinn að klóra mér í höfðinu í margar vikur ,,núna verð ég að prufa svona blogg-bull" en bíddu bíddu ,,hvað á bloggið að heita???" Og þar hefur allt stoppað. Álíka stór spurning og ,,hvað á barnið að heita?"
Tók skyndiákvörðun áðan og opnaði íslenska orðabók og HLYMUR hljómaði af síðunni.