hlymur

Í dag verð ég á opnum báti í brimróti orða
Langt yfir utan ystu strandir
Eys kjölvatni úr kinnungnum

Lokaskil á morgun

Í gær mætti ég of seint í tíma, út af ljóði.

Það er eftir Pétur Gunnarsson.

Kaffið er orðið kalt, út af ljóði

Í gær missti ég næstum því af strætó, út af ljóði.

Rifjaði loksins upp hlaupahringinn í ljósaskiptunum áðan. Laufblöðin gáfu byr undir báða skó. Fannst alltaf eins og þessi hrímföli hlyti að hafa augun á mér en sá hann hvergi, bara fullt af starandi ljósastaurum. Annars minnir það mig alltaf á popp þegar ég heyri laufblöðin braka undir skónum. Popp löðrandi í salti.

Fann nýja merkingu í því að GEFA sér tíma til að... - gaf mér sem sagt flotta gjöf áðan og þáði.

Sat í stofusófanum kl. 09:45 í morgun og fann sófann hreyfast. Nokkrar hugsanir þutu í gegnum hugann og að lokum komst ég að þeirri niðurstöðu að líklegast hefði þetta verið jarðskjálfti, sem reyndist rétt.

Það fyndna er hins vegar að ég hef tvisvar áður upplifað jarðskjálfta (reyndar mun stærri en þennan) og í öll þessi þrjú skipti er fyrsta hugsunin alltaf jafn furðuleg. Árið 2000 hugsaði ég á Árbæjarsafninu: ,,Hvaða trukkur er þetta?" árið 2008 hugsaði ég í vinnunni ,,Ég er að skrá lag eftir Megas, best að koma sér í skjól" en núna var fyrsta hugsunin sem poppaði upp: ,,Hvað er páfagaukurinn að gera?"

Er í fyrsta skipti að þýða af einhverri alvöru. Glími við óskiljanlegan fræðitexta eftir George Steiner um "The Hermeneutic Motion" og reyni að koma honum yfir á skiljanlega íslensku. Kannski verða allar þýðingar léttar héðan í frá?

Hugsa stöðugt þessa vikuna:
Ég á að vera í Frankfurt
Ekki lafmóð að draga orð eins og netadræsur á íslenska fjöru
Ég á að vera fluga á vegg í Frankfurt
í bókahillu
ljósmyndaðri

(Fann myndina á þessari síðu: http://www.flickr.com/photos/hallur/page29/ (verður maður ekki að passa upp á höfundarréttinn?))

Það er alltaf jafn gaman að uppgötva nýja tónlist, og þar með nýtt andrúmsloft. Tvær nýjustu uppgötvanirnar sem ég vil koma út í heiminn eru Ray og Kalli.
Kalli heitir Karl Henrý Hákonarson og gaf nýlega út diskinn "Last train home" hjá Smekkleysu. Ótrúlega ljúfir tónar - hér er gott dæmi um flott lag. Mæli með þessum diski!

Svo er það Ray LaMontagne - hef verið að hlusta á fyrsta diskinn hans Trouble og líkar vel. Gaman að vita að ég á eftir að skoða 3 nýrri afurðir frá honum.
Hér er titillagið af Trouble. Og hulstrið er flott!

verður stundum eitthvað áhugavert. Um daginn rakst ég á orð sem vakti athygli mína. Gamalt hugtak sem reyndist nýtt fyrir mér. Þekkti það samt vel, eins og eitthvað forngrískt drif í huganum (drif eru mér ofarlega í huga þar sem drifskaftið fór undan bílnum í vikunni).

Rak nefið ofan í heimspekibók og fann þennan hressandi heilagraut sem slíkur lestur getur verið. Þar var minnst á Atlas heilkenni. Atlas fékk skipun frá Seifi um að bera heiminn á herðum sér. Margir kannast við þessa tilfinningu að bera heiminn á herðum sér. Þá er ótrúlega ljúft að leggja hann niður eða einfaldlega kasta honum frá sér eða sparka honum út í loftið. Heimurinn fer hvort eð er sjálfkrafa á sinn rétta stað í sólkerfinu.

Það vill svo til um þessar mundir að ég er bæði með áskrift að DV og helgaráskrift að Morgunblaðinu. Í gær hafði ég ekki tíma til að tæma póstkassann svo að blaðabunkinn var stór sem beið mín í morgun. Það tók nánast daginn að komast í gegnum dramað í DV, minningargreinarnir í Mogganum í gær og í dag, Fréttablaðið í dag og Fréttatímann í gær.

Niðurstaða dagsins er: Það er hámark samviskuseminnar að lesa allt sem lendir í póstkassanum!

Ætli það ekki. Ýmislegt hefur á dagana drifið síðan í mars 2009. Merkast er að í september það sama ár fæddist Sölvi sem er núna 18 mánaða sólargeisli. Nokkrum vikum síðar skilaði ég BA ritgerð og lauk þar með íslenskunáminu, í bili. Nóvember það sama ár kom út bókin Svuntustrengur með örsögum og smásögum.

Á árinu 2010 las ég fullt af fyrirsögnum, þambaði kaffi, hélt eldheitar ræður um ástandið og pólitíkina yfir fjölskyldumeðlimum, naut mín í fæðingarorlofi, skrásetti smá tónlist sem hljómar um hvippin og hvappinn og margt fleira.

Nú er komið 2011 og tíminn teymir mig á eftir sér. Hef fyrir því haldbærar sannanir þegar aldurinn færist yfir þá hraðar tíminn sér.

Hef eins og eflaust margir aðrir ýmislegt við náttúrulögmálin að athuga og vil hér koma með tillögur mínar að breyttu fyrirkomulagi:

1. Þegar konur eignast börn ætti að vaxa þriðja höndin út úr bringunni sem mundi síðan falla af þegar ungviðið hefur náð eins til tveggja ára aldri. Það liggur í augum uppi hversu hagkvæmt þetta væri fyrir bæði barnauppeldi, nám og almenn heimilisstörf.

2. Kílómetrinn er of langur - hann mætti stytta um ca. 200 m.

3. Það er óskiljanlegt að 12-13 ára börn geti frá náttúrunnar hendi eignast afkvæmi - hæfileikann til að eignast afkvæmi ætti að færa til 18-20 ára aldurs og haldast þeim mun lengur fram á miðjan aldur.

4. Það byrjar að birta til of snemma á Íslandi. Mætti hefjast í apríl (ekki febrúar) og haldast út ágúst/september.

Þar með hef ég komið með mínar athugasemdir og spurning hvort stjórnmálaflokkar geti lofað mér einhverju fyrir kosningar. Ekki nema almættið vilji taka þetta til greina. Ef ekki, verð ég eflaust að sætta mig við núverandi fyrirkomulag.

Frá og með áramótum byrjaði ég að nota strætisvagna til að komast í og úr vinnu. Tek innanbæjarstrætó í Kópavogi og næ síðan leið 1 beina leið í vinnuna og er um 5 mínútum lengur en ef ég færi á bílnum. Á leiðinni get ég lesið blöðin eða hlustað á góða tónlist.

Vagnarnir sem eru notaði í innanbæjarstrætó eru ekki eins glæsilegir og sá sem er á myndinni. Þetta virðast vera vagnar á síðasta snúningi og alltaf eitthvað nýtt sem kemur upp á þeim 7 mínútum sem það tekur mig að komast til og frá Hamraborginni.

Einn vagninn er með bilaða bjöllu og á stórum miða hjá bílstjóranum kemur fram að farþegarnir verða að hrópa vilji þeir láta stoppa. Annar vagninn virðist vera með bilaða bjöllu sem kveikir á sér sjálfkrafa. Sá vagn er alltaf að stoppa og við þrír farþegarnir sem vorum í honum um daginn höfðum ekki snert á bjöllunni og enginn steig út. Ekki nema draugar hafi verið með í för. Sumir vagnarnir eru þannig að það tekur hurðirnar óratíma að opnast og þá þurfa allir að vera mjög þolinmóðir.

Best er þó að lenda í vagni hjá pólska bílstjóranum sem er með reitulegt hár sem vex í allar áttir. Hann hlustar viðstöðulaust á útvarp Latabæ með allt í botni.

Er að fletta í gegnum gamlar nótissu-bækur. Skrýtin þessi þörf fyrir að eiga alltaf litla skrifbók við höndina til að svala skrifandi tjáningarþörf. Var rétt í þessu að fletta í gegnum eina frá árinu 1999 og sé að það ár hefur verið óvenju frjótt. Vona að það sama verði uppi á tengingnum 10 árum síðar. Rakst hér á ein drög frá 19.10.1999:

Þetta er álíka öngþveiti og ef ljósastaurunum væri kastað í haug út á miðja götu með þeim skilaboðum að þeir ættu að finna sjálfir út stöðu sína í tilverunni. Og þeir mundu ráfa um með hálftómar perur og yrðu að láta bílana margkeyra yfir sig áður en þeir kæmust að þeirri
niðurstöðu að best væri að hanga á gangstéttarbrúninni og skima ofan í drullupollana á malbikinu.

Og önnur frá 21.11.1999:

Mér líður eins og
nál í heystakki
sem borðar
úlfalda með auganu

Fyrir um það bil 2 vikum kom út Þórðarbókin. Ég fékk loksins í dag eintak í hendurnar. Bókin er safn 5 ljóðabóka eftir Þórð Helgason, fjórar eldri ljóðabækur og ein ný. Formáli er eftir Andra Snæ Magnason og Davíð A. Stefánsson. Flott bók með ótrúlega flottum ljóðum. Bókin er komin í dreifinu í allar helstu bókabúðir og nú er um að gera að næla sér í 5 ljóðabækur í einni bók.

Mæli með bókinni!!!

(að mínum dómi)
* Stórir skammtar af adrenalíni og endorfíni
* Líkamleg átök tæma hugann
* Maður fær að fylgjast með breytingum í umhverfinu: sjá jólaljósin birtast, jólaljósin fara, daginn lengjast, vorið koma, vorið fara o.s.frv.
* Hlusta á góða tónlist
* Sérstök ánægja að lesa bókina "What I talk about when I talk about running" eftir Haruki Murakami.

Fór til Finnlands í byrjun mánaðarins. Fór í alvöru sauna, heimsótti Porvo, skoðaði Helsinki, naut þess að sitja alþjóðlega og andlega styrkjandi ráðstefnu og heimsótti síðan Tallin daginn áður en haldið var heim. Yndisleg ferð í alla staði!

Ég var vart komin með tærnar inn fyrir heima þegar hælarnir áttuðu sig á endalausum blaðamannafundum forsætisráðherra. Fer ekki frekar út í þá sálma.

Á meðan krónan veikist styrki ég mig með því að hlaupa um bæinn og hlusta á Gus Gus. Endorfin og adrenalín eru vinir mínir þessa dagana. Hlaupahópur Bibbu hefur orðið til þess að hlaupin verða leikur einn.

Ljóðabækurnar streyma frá Nykri þessa dagana og fljótlega fer Þórðarbók í prentun en sú bók hefur átt hug minn allan undanfarið - nánar um það síðar.

Þar fyrir utan þykist ég vera að undirbúa B.A. ritgerð sem fjallar um tónlist í ljóðum - efnið er þokukennt eins og er en vonandi skýrast línur eftir lestur á eins og 3-5 bókum. Það er freistandi að gera allt annað en að lesa og þess vegna hef ég frestað skilum til næsta vors.

Um fram allt er skemmtilegast af öllu að spjalla við dótturina sem er að uppgötva heiminn og alla hans flóknu en í senn einföldu þræði.

Í dag hef ég bara eitt að segja um veðrið í gær: Hryssingslegt!!!

Hefði ég í gær tjáð mig um veðrið í dag, hefði ég sagt það sama.

Ég nýt þeirra forréttinda að fá að fylgjast með þroska dóttur minnar sem er núna 4 ára.

Í leiðinni rifjast upp ýmislegt úr eigin æsku.

Rétt í þessu mundi ég þetta: Hver kannast ekki við nautnina af því að naga barbídúkkufætur?

Tók þátt í 3 km skemmtiskokki í Reykjavíkurmaraþoni og var að rifna úr monti. Í gærkvöldi las ég ljóð á Sandgerðisdögum. Þar las líka Gunna Lísa frænka og Fríða og Smári úr Klassart (líka frændsystkini mín) tóku lagið. Skemmtilegt kvöld í gamla góða bænum mínum.

Mitt á milli skokksins og lestursins fylltist ég óvæntri sorg yfir því að John Lennon er ekki á lífi. Þar hefur heimildarmyndin um Annie Leibovitz sem var sýnd í sjónvarpinu í vikunni eflaust haft áhrif.