Sleipir fiskar

Er í fyrsta skipti að þýða af einhverri alvöru. Glími við óskiljanlegan fræðitexta eftir George Steiner um "The Hermeneutic Motion" og reyni að koma honum yfir á skiljanlega íslensku. Kannski verða allar þýðingar léttar héðan í frá?

Hugsa stöðugt þessa vikuna:
Ég á að vera í Frankfurt
Ekki lafmóð að draga orð eins og netadræsur á íslenska fjöru
Ég á að vera fluga á vegg í Frankfurt
í bókahillu
ljósmyndaðri

(Fann myndina á þessari síðu: http://www.flickr.com/photos/hallur/page29/ (verður maður ekki að passa upp á höfundarréttinn?))

Af tónum

Það er alltaf jafn gaman að uppgötva nýja tónlist, og þar með nýtt andrúmsloft. Tvær nýjustu uppgötvanirnar sem ég vil koma út í heiminn eru Ray og Kalli.
Kalli heitir Karl Henrý Hákonarson og gaf nýlega út diskinn "Last train home" hjá Smekkleysu. Ótrúlega ljúfir tónar - hér er gott dæmi um flott lag. Mæli með þessum diski!

Svo er það Ray LaMontagne - hef verið að hlusta á fyrsta diskinn hans Trouble og líkar vel. Gaman að vita að ég á eftir að skoða 3 nýrri afurðir frá honum.
Hér er titillagið af Trouble. Og hulstrið er flott!

Á vegi mínum

verður stundum eitthvað áhugavert. Um daginn rakst ég á orð sem vakti athygli mína. Gamalt hugtak sem reyndist nýtt fyrir mér. Þekkti það samt vel, eins og eitthvað forngrískt drif í huganum (drif eru mér ofarlega í huga þar sem drifskaftið fór undan bílnum í vikunni).

Rak nefið ofan í heimspekibók og fann þennan hressandi heilagraut sem slíkur lestur getur verið. Þar var minnst á Atlas heilkenni. Atlas fékk skipun frá Seifi um að bera heiminn á herðum sér. Margir kannast við þessa tilfinningu að bera heiminn á herðum sér. Þá er ótrúlega ljúft að leggja hann niður eða einfaldlega kasta honum frá sér eða sparka honum út í loftið. Heimurinn fer hvort eð er sjálfkrafa á sinn rétta stað í sólkerfinu.

Af blaðabunka

Það vill svo til um þessar mundir að ég er bæði með áskrift að DV og helgaráskrift að Morgunblaðinu. Í gær hafði ég ekki tíma til að tæma póstkassann svo að blaðabunkinn var stór sem beið mín í morgun. Það tók nánast daginn að komast í gegnum dramað í DV, minningargreinarnir í Mogganum í gær og í dag, Fréttablaðið í dag og Fréttatímann í gær.

Niðurstaða dagsins er: Það er hámark samviskuseminnar að lesa allt sem lendir í póstkassanum!

Er mál að mæla?

Ætli það ekki. Ýmislegt hefur á dagana drifið síðan í mars 2009. Merkast er að í september það sama ár fæddist Sölvi sem er núna 18 mánaða sólargeisli. Nokkrum vikum síðar skilaði ég BA ritgerð og lauk þar með íslenskunáminu, í bili. Nóvember það sama ár kom út bókin Svuntustrengur með örsögum og smásögum.

Á árinu 2010 las ég fullt af fyrirsögnum, þambaði kaffi, hélt eldheitar ræður um ástandið og pólitíkina yfir fjölskyldumeðlimum, naut mín í fæðingarorlofi, skrásetti smá tónlist sem hljómar um hvippin og hvappinn og margt fleira.

Nú er komið 2011 og tíminn teymir mig á eftir sér. Hef fyrir því haldbærar sannanir þegar aldurinn færist yfir þá hraðar tíminn sér.

Tillögur að breytingu náttúrulögmála

Hef eins og eflaust margir aðrir ýmislegt við náttúrulögmálin að athuga og vil hér koma með tillögur mínar að breyttu fyrirkomulagi:

1. Þegar konur eignast börn ætti að vaxa þriðja höndin út úr bringunni sem mundi síðan falla af þegar ungviðið hefur náð eins til tveggja ára aldri. Það liggur í augum uppi hversu hagkvæmt þetta væri fyrir bæði barnauppeldi, nám og almenn heimilisstörf.

2. Kílómetrinn er of langur - hann mætti stytta um ca. 200 m.

3. Það er óskiljanlegt að 12-13 ára börn geti frá náttúrunnar hendi eignast afkvæmi - hæfileikann til að eignast afkvæmi ætti að færa til 18-20 ára aldurs og haldast þeim mun lengur fram á miðjan aldur.

4. Það byrjar að birta til of snemma á Íslandi. Mætti hefjast í apríl (ekki febrúar) og haldast út ágúst/september.

Þar með hef ég komið með mínar athugasemdir og spurning hvort stjórnmálaflokkar geti lofað mér einhverju fyrir kosningar. Ekki nema almættið vilji taka þetta til greina. Ef ekki, verð ég eflaust að sætta mig við núverandi fyrirkomulag.

Á leið til vinnu og aftur heim

Frá og með áramótum byrjaði ég að nota strætisvagna til að komast í og úr vinnu. Tek innanbæjarstrætó í Kópavogi og næ síðan leið 1 beina leið í vinnuna og er um 5 mínútum lengur en ef ég færi á bílnum. Á leiðinni get ég lesið blöðin eða hlustað á góða tónlist.

Vagnarnir sem eru notaði í innanbæjarstrætó eru ekki eins glæsilegir og sá sem er á myndinni. Þetta virðast vera vagnar á síðasta snúningi og alltaf eitthvað nýtt sem kemur upp á þeim 7 mínútum sem það tekur mig að komast til og frá Hamraborginni.

Einn vagninn er með bilaða bjöllu og á stórum miða hjá bílstjóranum kemur fram að farþegarnir verða að hrópa vilji þeir láta stoppa. Annar vagninn virðist vera með bilaða bjöllu sem kveikir á sér sjálfkrafa. Sá vagn er alltaf að stoppa og við þrír farþegarnir sem vorum í honum um daginn höfðum ekki snert á bjöllunni og enginn steig út. Ekki nema draugar hafi verið með í för. Sumir vagnarnir eru þannig að það tekur hurðirnar óratíma að opnast og þá þurfa allir að vera mjög þolinmóðir.

Best er þó að lenda í vagni hjá pólska bílstjóranum sem er með reitulegt hár sem vex í allar áttir. Hann hlustar viðstöðulaust á útvarp Latabæ með allt í botni.

Orð í endurnýjun lífdaga

Er að fletta í gegnum gamlar nótissu-bækur. Skrýtin þessi þörf fyrir að eiga alltaf litla skrifbók við höndina til að svala skrifandi tjáningarþörf. Var rétt í þessu að fletta í gegnum eina frá árinu 1999 og sé að það ár hefur verið óvenju frjótt. Vona að það sama verði uppi á tengingnum 10 árum síðar. Rakst hér á ein drög frá 19.10.1999:

Þetta er álíka öngþveiti og ef ljósastaurunum væri kastað í haug út á miðja götu með þeim skilaboðum að þeir ættu að finna sjálfir út stöðu sína í tilverunni. Og þeir mundu ráfa um með hálftómar perur og yrðu að láta bílana margkeyra yfir sig áður en þeir kæmust að þeirri
niðurstöðu að best væri að hanga á gangstéttarbrúninni og skima ofan í drullupollana á malbikinu.

Og önnur frá 21.11.1999:

Mér líður eins og
nál í heystakki
sem borðar
úlfalda með auganu

Þórðarbókin

Fyrir um það bil 2 vikum kom út Þórðarbókin. Ég fékk loksins í dag eintak í hendurnar. Bókin er safn 5 ljóðabóka eftir Þórð Helgason, fjórar eldri ljóðabækur og ein ný. Formáli er eftir Andra Snæ Magnason og Davíð A. Stefánsson. Flott bók með ótrúlega flottum ljóðum. Bókin er komin í dreifinu í allar helstu bókabúðir og nú er um að gera að næla sér í 5 ljóðabækur í einni bók.

Mæli með bókinni!!!

Kostir þess að hlaupa

(að mínum dómi)
* Stórir skammtar af adrenalíni og endorfíni
* Líkamleg átök tæma hugann
* Maður fær að fylgjast með breytingum í umhverfinu: sjá jólaljósin birtast, jólaljósin fara, daginn lengjast, vorið koma, vorið fara o.s.frv.
* Hlusta á góða tónlist
* Sérstök ánægja að lesa bókina "What I talk about when I talk about running" eftir Haruki Murakami.

Skýrsla

Fór til Finnlands í byrjun mánaðarins. Fór í alvöru sauna, heimsótti Porvo, skoðaði Helsinki, naut þess að sitja alþjóðlega og andlega styrkjandi ráðstefnu og heimsótti síðan Tallin daginn áður en haldið var heim. Yndisleg ferð í alla staði!

Ég var vart komin með tærnar inn fyrir heima þegar hælarnir áttuðu sig á endalausum blaðamannafundum forsætisráðherra. Fer ekki frekar út í þá sálma.

Á meðan krónan veikist styrki ég mig með því að hlaupa um bæinn og hlusta á Gus Gus. Endorfin og adrenalín eru vinir mínir þessa dagana. Hlaupahópur Bibbu hefur orðið til þess að hlaupin verða leikur einn.

Ljóðabækurnar streyma frá Nykri þessa dagana og fljótlega fer Þórðarbók í prentun en sú bók hefur átt hug minn allan undanfarið - nánar um það síðar.

Þar fyrir utan þykist ég vera að undirbúa B.A. ritgerð sem fjallar um tónlist í ljóðum - efnið er þokukennt eins og er en vonandi skýrast línur eftir lestur á eins og 3-5 bókum. Það er freistandi að gera allt annað en að lesa og þess vegna hef ég frestað skilum til næsta vors.

Um fram allt er skemmtilegast af öllu að spjalla við dótturina sem er að uppgötva heiminn og alla hans flóknu en í senn einföldu þræði.

Í dag hef ég bara eitt að segja um veðrið í gær: Hryssingslegt!!!

Hefði ég í gær tjáð mig um veðrið í dag, hefði ég sagt það sama.

Ég nýt þeirra forréttinda að fá að fylgjast með þroska dóttur minnar sem er núna 4 ára.

Í leiðinni rifjast upp ýmislegt úr eigin æsku.

Rétt í þessu mundi ég þetta: Hver kannast ekki við nautnina af því að naga barbídúkkufætur?

Tók þátt í 3 km skemmtiskokki í Reykjavíkurmaraþoni og var að rifna úr monti. Í gærkvöldi las ég ljóð á Sandgerðisdögum. Þar las líka Gunna Lísa frænka og Fríða og Smári úr Klassart (líka frændsystkini mín) tóku lagið. Skemmtilegt kvöld í gamla góða bænum mínum.

Mitt á milli skokksins og lestursins fylltist ég óvæntri sorg yfir því að John Lennon er ekki á lífi. Þar hefur heimildarmyndin um Annie Leibovitz sem var sýnd í sjónvarpinu í vikunni eflaust haft áhrif.

,,Má bjóða þér afritið?"

er án efa sú spurning sem er spurð oftast á hverjum degi á Íslandi. Ég er spurð of oft.

Fjallganga á malbiki

Það getur tekið á að klífa gangstéttarkanta og forða sér undan bílum sem flæða um strætin eins og jökulár. Fyrir áhugasama um fjallgöngur á malbikinu í Reykjavík í bland við bókmenntir þá verður ganga í kvöld kl. 20. Sjá hér: www.bokmenntir.is
Staðalbúnaðurinn verður eflaust gps/áttaviti, gönguskór og hrein eyru.

Ferðin

á Vestfirði var einstök og ógleymanleg. Á fyrsta degi var brunað í Stykkishólm (stoppað í miðju Kerlingarskarði til að gæða sér á heimasmurðum samlokum) og tjaldvagn festur aftan í bílinn frá Tjaldvagnaleigunni sem ég mæli með: www.tjaldvagn.is. Þar sem bílferðin tók mun styttri tíma en við áætluðum skoðuðum við nýtjargað Norska húsið (og tjörulyktin fylgdi okkur í ferðinni) og rúntuðum um bæinn. Síðan tókum við Baldur til Brjánslækjar. Á myndinni sést hvernig húsmóðirin matreiðir kakósúpu í Flókalundi en þar gistum við fyrstu nóttina.

Á öðrum degi skildum við tjaldvagninn eftir í botni Patreksfjarðar og tókum stórgrýtta, snarbratta og þrönga veginn niður að Rauðasandi. Þessir vegir eru ekki fyrir lofthrædda. Á Rauðasandi var mikið rok en við skoðuðum samt fjöruna og fengum okkur síðan vöfflur á flotta kaffihúsinu við Saurbæ.
Á myndinni sést Rauðisandur til vesturs í áttina að Látrabjargi. Því næst sóttum við Tjaldvagninn og keyrðum beint að flug- og minjasafninu Hnjóti sem við skoðuðum í bak og fyrir. Skutbílinn mjakaðist í lágum gír yfir að Breiðuvík þar sem við gistum næstu nótt. Ótrúlega fallegur staður með gylltar sandstrendur. Þar náðu húsráðendur að heilla okkur upp úr skónum, mig með því að hafa 15 mínútna internet innifalið í gistingunni og Kidda með því að hafa ótakmarkað kaffi innifalið. Sá getur drukkið kaffi!
Á myndinni er Freyja í Breiðuvík að týna "fræ" til "gróðursetningar" en rauðu kornin á hundasúrublómunum voru efst á vinsældarlistanum til "gróðursetningar" og fuglafóðrunar.

Á þriðja degi vöknuðum við í brakandi blíðu og tókum stefnuna á Látrabjarg. Það er ólýsanlegt að koma að svona stóru bjargi sem yðar af lífi og gargi.
Krísuvíkurbjarg er reyndar við túnfótinn fyrir þá höfuðborgarbúa sem vilja upplifa brot af Látrabjargi. Yfir hádegisverði í Breiðuvík spurði ég húsráðendur,,Hvernig er heiðin?" (spurning sem varð einhvers konar þema fyrstu dagana enda ekkert nema grýttar heiðar á milli þorpa), svarið varð til þess að við hættum við að keyra heiðarnir við Trostansfjörð og fara frekar til baka að Flókalundi og þaðan yfir Tröllaháls að Dynjandisheiði. Við gerðum það en tókum smá útúrdúr með sjoppustoppi á Patreksfirði. Á leiðinni var hlustað á Mugison, Sigur rós, Gosa og Ávaxtakörfuna og aðstoðarbílstjórinn var alltaf tilbúinn með kortið í kjöltunni. Að lokum var ákveðið að gista við fossinn Dynjanda. Fossinn er einn sá fallegasti á landinu.
Þessi dagur var sá sólríkasti í ferðinni og skrýtið (fyrir Sandgerðing sem þekkir bara flatlendi) að verða vitna að því hvernig myrkrið skall á þegar sólin hvarf á bak við fjöllin.

Eftir að hafa pakkað saman hófum við fjórða daginn á kaffiheimsókn að Hrafnseyri, fæðingarstað Jóns Sigurðssonar. Hrafnseyrarheiði fékk blóðþrýstinginn til að stíga en þetta hafðist á 20-30 km hraða. Í Þingeyri átum við tjaldvagnasmurðar samlokur (sparnaðarráð í dýrtíðinni) og fórum í sund eftir að hafa skoðað víkingaslóðir. Eftir það var brunað beint á Ísafjörð. Við komum okkur fyrir í Tungudal, rúntuðum um bæinn og fengum okkur síðan sveitta og gómsæta hamborgara á Cafe Amma Habbý á Suðavík en ég mæli með þeim skemmtilega stað.
Fyrir háttinn var tekin stutt kvöldganga um Tunguskóg.

Á fimmta degi héldum við um hina frægu Óshlíð til Bolungarvíkur. Við rúntuðum um bæinn í rigningargráma og í sjoppunni var loksins hægt að skipta út kælikubbum en maturinn var við það að skemmast í hitanum í kæliboxinu. Önnur þemaspurning ferðarinnar var: ,,Skiptið þið út kælikubbum?"
Eftir kærkomið bað í Sundhöll Ísafjarðar var haldið til Flateyrar. Þar var okkur boðið í mat til Kidda Valda og Soffíu (föðurbróður Kidda míns) þar sem yrðlingurinn Týna vakti mikla kátínu hjá Freyju. Þaðan var haldið í kvöldkaffi til Grétars og Mundu en hann er föðurbróðir minn. Það var gaman að heimsækja loksins Flateyri og frændurnar þar, þetta litla þorpa á flatri eyri hjá stórum fjöllum. Við þökkum kærlega fyrir okkur!!

Sjötti dagur hófst á því að við fórum aftur til Flateyrar. Kiddi hafði spurt frænda sinn í hálfkæringi kvöldið áður hvort væri kayakleiga á Flateyri. Með það sama var síminn tekinn upp, hringt í rétt númer og bókaður tími. Kiddi hvarf á kayak í tvo klukkutíma. Við mægður veifuðum honum og komumst að því að bíllinn var orðinn rafmagnslaus. Planið var að fara í sund svo við vippuðum töskunum úr bílnum og röltum af stað. Á leiðinni í sund ákvað ég að fara frekar í kaffi til Soffíu sem ég og gerði. Soffía skutlaði okkur síðan til Mundu þar sem við fengum okkur kaffi og Grétar frændi kom og gaf bílnum start (en Soffía skutlaði mér áður að bílnum). Vegalengdir eru ekki miklar í svona litlu þorpi en samt keyrir fólk allt enda miklu fljótlegra. Það var skemmtilegt að koma aftur í Flateyri og hitta aftur frændurna. Eftir þetta óvænta ævintýri var brunað til Ísafjarðar og keyptur miði í bátsferð til Vigurs. Í Vigri var allt krökkt af uppstökkum Kríum (gestir fengu lífsnauðsynlegt prik til að verjast goggi).
Þar sáum við líka fullt af Lunda og Teistu. Gaman að sjá Teistuna í návígi og hennar heiðrauðu fætur en það kom mér á óvart hvað Teistan er stór. Sáum líka Kríuunga og Teistuunga. Síðan var dýrindis kaffihlaðborð í gula húsinu á myndinni eftir gönguferð um eyjuna. Áður en haldið var til skips fengum við að sjá dúnhreinsunina og minnsta pósthús á landinu. Eftir nokkra rigningu reyndist þurrt að mestu þennan dag og því grilluðum við kvöldmat við tjaldvagninn. Kvöldrúnturinn var til Suðureyrar þar sem við rúntuðum um bæinn.

Sjöundi dagur fór mest í heimför. Keyrðum beina leið til Flókalundar eftir sjoppustopp á Þingeyri. Þegar við komum að Flókalundi kom í ljós að við þurftum að bíða ansi lengi eftir Baldri. Því brunuðum við á Bíldudal, fengum okkur kaffi á matstofunni en gáfum okkur ekki tíma til að heimsækja ,,Melodíur minninganna" en gerum það bara næst. Fórum með Baldri til Stykkishólms og skiluðum tjaldvagninum. Brunuðum síðan heim með viðkomu í hefðbundinni vegasjoppu.

Fyrir þau ykkar sem eruð ennþá að lesa þá vil ég enda þetta á þremur atriðum sem ég sá að einkenna Vestfirði (og ég hef hvergi séð annars staðar):
* Yfirbyggðir fiskihjallar
* Skilti á húsum sem segja ,,Varúð, hætta á snjóhruni af þaki"
* Stólar, borð og kaffi við sundlaugarbakka

Vestfirðir framundan

Þá er fjögurra vikna sumarfrí hafið. Fríið byrjaði á því að tölvan mín losaði sig við öll forrit, þar með talið netið. Það er ótrúleg lífsreynsla að hafa kvöldið framundan og geta valið á milli lesturs, skrifs og sjónvarps. Lesturinn hefur haft yfirhöndina og nú er ekkert um annað að ræða en krota texta í skyssubókina. Það krefst útsjónasemi og nýrrar hugsunar að lifa án word, excel og netsins. Núna sit ég á Borgarbókasafni og kemst þar á netið, slík er fíknin.

Framundan er vikuferð um Vestfirði og spennan magnast. Vestfirðingar eiga hrós skilið fyrir flottan vef: www.vestfirdir.is.

Stefnan er tekin á Baldur, Rauðasand, Hnjót, Látrabjarg og síðan er algjört möst að skoða "Melodíur minninganna" á Bíldudal. Að öðru leyti er ekkert planað nema vonandi fáum við kaffi á Flateyri.

Ógn

Víða svitna ráðamenn yfir yfirvofandi hryðjuverkaógn og vissulega er sú ógn slæm. Einhvern veginn finnst mér stafa meiri ógn af siðblindum viðskiptamógúlum. Þegar fjársterkir aðilar og jafnvel hópur þeirra sér einhvers staðar gróðavon þá er hún nýtt hverjar sem afleiðingarnar verða fyrir almenning. Getur verið að almennum borgurum standi meiri ógn af því en hryðjuverkum?

Siðapostulinn

er kominn upp í mér þessa dagana. Kannski ég ætti að setja upp síðu sem bendir á hnignandi siðferði samborgaranna og fá ábendingar frá lesendum. Hver veit nema að ég fengi dálk um málefnið á síðum blaðanna. Siðapostulinn tekur til máls.